บทที่ 220

“เข็ดแล้วก็ย่อมระวังตัว”

อัลฟ่าคิลเลียนค่อย ๆ หันศีรษะ ดวงตาสีเงินเทาของเขาวาบเย็นเยียบ สายตาที่เขามองอัลฟ่าเซบาสเตียนนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงสิ่งสกปรกที่เขาเห็นคลานอยู่บนพื้นบ้าน

รอยยิ้มจาง ๆ แตะที่มุมปากของเขา

“ขอบใจที่ช่วยยืนยันสิ่งที่ฉันพูด เฮล นายแทบจะยกเธอส่งมาให้ฉันเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ